Voorwaarden voor succesvolle interculturele communicatie

De eerste voorwaarde voor succesvolle interculturele communicatie is het inzicht dat wederzijds begrip uiteindelijk pas in de interactie zelf ontstaat. Dat betekent dat gespreksgenoten hun interpretatie van hetgeen gezegd, bedoeld of gedaan wordt, soms beter even kunnen uitstellen. Daarvoor is een mooi begrip bedacht: ‘ambiguïteitstolerantie’. Het betekent dat gespreksgenoten moeten leren omgaan met dubbelzinnigheden omdat vaak pas in de loop van een gesprek duidelijk wordt wat de ander precies bedoeld. Een beetje geduld voorkomt misverstanden.

De tweede voorwaarde voor succesvolle interculturele communicatie is het inzicht dat gespreksdeelnemers in interactie kunnen veranderen. Zij kunnen veranderen in hun culturele gebruiken, zoals het omgaan met cadeaus. Zij kunnen ook dankzij het contact meer inzicht krijgen in communicatieve signalen zoals intonatie, gespreksregels of taboes in de andere taal of cultuur. In het meest recente onderzoek is deze verandering van inzicht zelfs de kern van de definitie van interculturele communicatie: er is alleen sprake van interculturele communicatie wanneer minstens één van beide partijen zijn talige kennis verandert door het contact met de andere taal en cultuur.

[ Bron: http://www.taalcanon.nl/vragen/kan-interculturele-communicatie-succesvol-zijn/ ]

Interculturele communicatie

Intercultureel leren communiceren bestaat uit drie fasen:

• Bewustwording,
• Kennis en 
• Vaardigheden

Fase een is bewustwording. Bewustwording is het herkennen dat je door het milieu en de omgeving waarin je bent opgegroeid een bepaalde mentale software in je draagt en dat anderen, die in een andere omgeving zijn grootgebracht, met even goed recht één andere mentale programma’s kunnen bezitten.

Fase twee is kennis. Als we om moeten gaan met bepaalde culturen, zullen we daar zaken over te weten moeten komen. We moeten leren over hun symbolen, helden en rituelen. Hoewel we waarschijnlijk hun waarden nooit zullen delen, moeten we proberen te begrijpen op welke thema's hun waarden verschillen van de onze.

Fase drie bestaat uit vaardigheden. Deze vaardigheden berusten op bewustwording en kennis, inclusief ervaring. We moeten de symbolen van de andere cultuur leren herkennen en gebruiken, de helden uit de andere cultuur kennen, hun rituelen beoefenen en de voldoening voelen dat men begint te functioneren in een nieuwe omgeving. 


Opleidingen interculturele communicatie

Er zijn twee soorten opleidingen interculturele communicatie. 

Type een zijn de traditionele opleidingen. Deze conventionele opleidingen zijn gericht op de overdracht van specifieke kennis over een andere cultuur. Deze opleidingen informeren de deelnemers over het andere land, de geografie, de geschiedenis en gebruiken. Deze opleidingen mikken niet op inzicht in de eigen cultuur. 

Type twee, deze opleidingen die gericht zijn op bewustwording. Dit type opleidingen in interculturele communicatie is gericht op de bewustwording en algemene kennis van culturele verschillen. Deze bewustwordingstraining is gericht op de eigen mentale software en de manieren waarop die kan verschillen van de andere. Deze training zijn niet specifiek gericht op een bepaald land. De kennis en vaardigheden die hierbij geleerd worden, zijn van toepassing op elke vreemde culturele omgeving.

[bron: Allemaal andersdenkenden, omgaan met cultuurverschillen, Geert Hofstede, Gert jan Hofstede en Michael Minkov, 2012, blz. 411-413]